อ่า...สวัสดีคร้าบ
เพื่อนๆปิดเทอมกันแล้วใช่มั้ยเอ่ย
ตอนนี้ผมปิดเทอมแล้ว และ...รู้ผลสอบแล้ว
เห่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ปีหน้าต้องได้3.9! ไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าไม่ได้3.9ขึ้นไป ผมคงหมดสิทธิ์สอบทุนรัฐบาลญี่ปุ่นแน่ๆเลยง่ะ ฮือๆๆๆๆ
เอาเถอะ เรื่องหนักๆเอาไว้ทีหลัง มาที่ข่าวดีของผมดีกว่า
คือ ซากิโตะ หรือ มี่ หรืออะไรก็ตามที่คนเค้าเรียกกัน คนนี้ได้ไปญี่ปุ่นแล้ว เย้!!!!!!!!!! (ข่าวดีของแกคนเดวนะเสะ!) แต่แหม...ก็มผมอยากไปญปีุ่่นมาตั้งแต่ประถมแล้วนี่นนา เพิ่งจะได้ไปเอาตอนม.5 แต่ก้ดีใจสุดๆเลยน้า ><
ไป 9 วัน จะอัพเป็นทีละวันๆเน้อ
ออกเดินทางวันที่28 สนามบินเปิดพอดี แล้เวไงน่ะเหรอ....ห่วยมากเลย
สนามบินแย่มากๆครับ กำหนดการจริง เครื่องต้องออกตอนประมาณเที่ยงคืนครับ แต่รอโหลดของขึ้นเครื่อง ได้ออกตอนตี1ครึ่งแน่ะ แถมห้องนํ้าตรงเกท28 (ยังอุตส่าห์จำได้ -*-) ที่รอขึ้นเครื่องของผม ห้องนั้าก็ยังสร้างไม่เสร็จอีก คือแบบ......อย่าให้พูดเลย
แล้วเดี๋ยวขากลับมาอีก ไว้จะเล่าให้ฟัง
ในที่สุดเครื่องก้ออก เครื่องบินถึงท่าอาศยานนานาชาติคันไซตอนประมาณ7โมงครึ่งครับ อาจารย์จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเฮียวโงะ(วันจันทร์-ศุกร์ผมต้องไปเรียนที่นี่ด้วย กับไทสุเกะ คนที่ผมไปอยู่ด้วย ><) ขึ้นรถบัสไปเมืองฮิเมจิ เพื่อชมปราสาทฮิเมจิ สนามบินคันไซอยู่บนเกาะครับ ถ้าจะไปโอซาก้าก็ต้องข้ามสะพานข้ามทะเลที่ยาวมากๆไป
อ้อ ผมได้มายืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกับ 5หล่อ Dir en grey แล้วนะคร้าบ งี๊ซซซซซซซซซซซ
วิวของทะเลคร้าบ
วิวจากกระจกรถด้านหลัง
สวย ><
เพื่อนๆปิดเทอมกันแล้วใช่มั้ยเอ่ย
ตอนนี้ผมปิดเทอมแล้ว และ...รู้ผลสอบแล้ว
เห่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ปีหน้าต้องได้3.9! ไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าไม่ได้3.9ขึ้นไป ผมคงหมดสิทธิ์สอบทุนรัฐบาลญี่ปุ่นแน่ๆเลยง่ะ ฮือๆๆๆๆ
เอาเถอะ เรื่องหนักๆเอาไว้ทีหลัง มาที่ข่าวดีของผมดีกว่า
คือ ซากิโตะ หรือ มี่ หรืออะไรก็ตามที่คนเค้าเรียกกัน คนนี้ได้ไปญี่ปุ่นแล้ว เย้!!!!!!!!!! (ข่าวดีของแกคนเดวนะเสะ!) แต่แหม...ก็มผมอยากไปญปีุ่่นมาตั้งแต่ประถมแล้วนี่นนา เพิ่งจะได้ไปเอาตอนม.5 แต่ก้ดีใจสุดๆเลยน้า ><
ไป 9 วัน จะอัพเป็นทีละวันๆเน้อ
ออกเดินทางวันที่28 สนามบินเปิดพอดี แล้เวไงน่ะเหรอ....ห่วยมากเลย
สนามบินแย่มากๆครับ กำหนดการจริง เครื่องต้องออกตอนประมาณเที่ยงคืนครับ แต่รอโหลดของขึ้นเครื่อง ได้ออกตอนตี1ครึ่งแน่ะ แถมห้องนํ้าตรงเกท28 (ยังอุตส่าห์จำได้ -*-) ที่รอขึ้นเครื่องของผม ห้องนั้าก็ยังสร้างไม่เสร็จอีก คือแบบ......อย่าให้พูดเลย
แล้วเดี๋ยวขากลับมาอีก ไว้จะเล่าให้ฟัง
ในที่สุดเครื่องก้ออก เครื่องบินถึงท่าอาศยานนานาชาติคันไซตอนประมาณ7โมงครึ่งครับ อาจารย์จากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเฮียวโงะ(วันจันทร์-ศุกร์ผมต้องไปเรียนที่นี่ด้วย กับไทสุเกะ คนที่ผมไปอยู่ด้วย ><) ขึ้นรถบัสไปเมืองฮิเมจิ เพื่อชมปราสาทฮิเมจิ สนามบินคันไซอยู่บนเกาะครับ ถ้าจะไปโอซาก้าก็ต้องข้ามสะพานข้ามทะเลที่ยาวมากๆไป
อ้อ ผมได้มายืนอยู่บนแผ่นดินเดียวกับ 5หล่อ Dir en grey แล้วนะคร้าบ งี๊ซซซซซซซซซซซ
วิวของทะเลคร้าบ
วิวจากกระจกรถด้านหลัง
สวย ><
นั่งรถไปเรื่อยๆ ก็็้แวะทานอาหารเที่ยง ไปเข้าห้องนํ้าแล้วแอบงงเหมือนกันว่าจะทำยังไงดี 5555+ แล้วก็เข้าไปกินข้าว เป็นข้าวคาราเกะ อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกก
พนักงานมีอยุ่แค่2คน แต่ทำงานได้ดีมากครับ น่ารักด้วย ที่ผมสังเกตเห็นคือ ทุกจานจะเสิร์ฟมาบนถาดเล็กๆ ให้เรากินจากในถาดเลย ถ้าเราจะทำหกมันก็อยู่ในถาด เวลาเก็บก็เก็บไปทั้งถาด รู้สึกว่าประหยัดเวลาและแรงดีนะครับ ^^
แล้วก้นั่งรถต่อไปครับ ผ่านโอซาก้า แล้วก็โกเบด้วย
ผมรุ้สึกว่าญีปุ่่นมีการกระจายความเจริญได้อย่างทั่วถึงยังไงไม่รู้สิ รู้สึกว่าคุณภาพชีวิตของประชากรอยู่ในระดับสูงอะน่อ
อันนี้ผมคิดเอาเองนะครับ แหะๆ^^"
ระหว่างทางก็เจอเรื่องน่าประทับใจอีกอย่างคือ รถบัสคันที่ผมนั่งขับอยู่เลนขวา แล้วตอนนั้นมีรถตำรวจวิ่งตามมา คือเปิดไซเรนไว้ด้วยน่ะครับ คงกำลังรีบ คนขับก้รีบขับไปเลนซ้ายเพื่อหลีกทางให้รถตำรวจไปก่อน แล้วค่อยกลับมามาเลนขวาเมหือนเดิม แล้วรถคนอื่นก็ทำแบบนี้เฟหมือนกันเป้นลูกโซ่เลยล่ะครับ จนแปปเดียวรถตำรวจคันนั้นก้ลับสายตาไปเลย โฮววววววว สุดยอด
และแล้วก็มาถึงปราสาทฮิเมจิแล้วคร้าบ
นี่คือบรรยากาศร้านอาหารร้านแรกที่ไปกินในญี่ปุ่น
เห็นปราสาทฮิเมจิอยู่ไกลๆมั้ยคร้าบ
พนักงานมีอยุ่แค่2คน แต่ทำงานได้ดีมากครับ น่ารักด้วย ที่ผมสังเกตเห็นคือ ทุกจานจะเสิร์ฟมาบนถาดเล็กๆ ให้เรากินจากในถาดเลย ถ้าเราจะทำหกมันก็อยู่ในถาด เวลาเก็บก็เก็บไปทั้งถาด รู้สึกว่าประหยัดเวลาและแรงดีนะครับ ^^
แล้วก้นั่งรถต่อไปครับ ผ่านโอซาก้า แล้วก็โกเบด้วย
ผมรุ้สึกว่าญีปุ่่นมีการกระจายความเจริญได้อย่างทั่วถึงยังไงไม่รู้สิ รู้สึกว่าคุณภาพชีวิตของประชากรอยู่ในระดับสูงอะน่อ
อันนี้ผมคิดเอาเองนะครับ แหะๆ^^"
ระหว่างทางก็เจอเรื่องน่าประทับใจอีกอย่างคือ รถบัสคันที่ผมนั่งขับอยู่เลนขวา แล้วตอนนั้นมีรถตำรวจวิ่งตามมา คือเปิดไซเรนไว้ด้วยน่ะครับ คงกำลังรีบ คนขับก้รีบขับไปเลนซ้ายเพื่อหลีกทางให้รถตำรวจไปก่อน แล้วค่อยกลับมามาเลนขวาเมหือนเดิม แล้วรถคนอื่นก็ทำแบบนี้เฟหมือนกันเป้นลูกโซ่เลยล่ะครับ จนแปปเดียวรถตำรวจคันนั้นก้ลับสายตาไปเลย โฮววววววว สุดยอด
และแล้วก็มาถึงปราสาทฮิเมจิแล้วคร้าบ
นี่คือบรรยากาศร้านอาหารร้านแรกที่ไปกินในญี่ปุ่น
เห็นปราสาทฮิเมจิอยู่ไกลๆมั้ยคร้าบ
ปราสาทฮิเมจิ(เฉพาะ ปราสาทส่วนหลัก)
ถูกยกย่องให้เป็นมรดกโลกทางวัวฒนธรรมเมื่อปี1993
ผู้สร้าง...อืมจะว่าไงดี ที่ผมอ่านมาคือ ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ แต่ถ้าฟังที่อาจารย์เล่า จะเป็นคนที่ชื่ออิเคดะ ซึ่งเป็นลูกเขยของ โทคุกาวะ อิเอยาสุ (พอจะเคยได้ยินกันมั้ยครับ) ซึ่งเป็นผู้ชนะในการรบระหว่างฝ่ายตะวันตกและตะวันออกของญี่ปุ่น และขึ้นเป็นโชกุนน่ะครับ
ในปี1860 รัฐบาลญีปุ่่นเห็นว่า การมีปราสาทจะเป็นการทำให้นึกถึงอำนาจของโชกุนซึ่งถูกล้มล้างไปแล้ว (รึเปล่า ลืม -*-) ทำให้มีรการทำลายปราสาทเกิดขึ้น แต่รับาลตัดสินใจไม่ทำลายปราสาทฮิเมจินี่ลงครับ
อีกรเื่องในปี1945 คือ ระหว่างสงคราม เมืองฮิเมจิได้ถูกทำลาย แต่ปราสาทนี้กลับไปได้รับความเสียหายเลย ซึ่่งถือเป็นเรื่องที่โชคดีมากๆครับ
นี่คือประตูทางเข้าครับ
มีวัยรุ่นมาขี่จักรยานเล่นกันด้วยอะ
ข้างในก้มีสนามเด็กเล่น มีเด็กๆมาวิ่งเล่นกันเยอะแยะเลย
น่ารัก ><
สวยมากเลยคร้าบ ><
ปราสาทส่วนนี้แหละครับ ที่เป็นมรดกโลก
ศาลเจ้าจำลองที่อยู่ที่ชั้นบนสุดของปราสาทครับ
วิวจากชั้นบนสุดของปราสาทครับ
กว่าจะปีนขึ้นมาถึงนี่ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ
ต้องถอดรองเท้าแล้วใส่รองเท้าที่ทางปราสาทเตรียมไว้ ซึ่งพร้อมจะหลุดได้ทุกเมื่อ ไหนจะยังความชันที่เกือบจะเป็น 90 องศาอีก - -*
หอบแฮ่ก กันเลยล่ะครับ
ถูกยกย่องให้เป็นมรดกโลกทางวัวฒนธรรมเมื่อปี1993
ผู้สร้าง...อืมจะว่าไงดี ที่ผมอ่านมาคือ ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ แต่ถ้าฟังที่อาจารย์เล่า จะเป็นคนที่ชื่ออิเคดะ ซึ่งเป็นลูกเขยของ โทคุกาวะ อิเอยาสุ (พอจะเคยได้ยินกันมั้ยครับ) ซึ่งเป็นผู้ชนะในการรบระหว่างฝ่ายตะวันตกและตะวันออกของญี่ปุ่น และขึ้นเป็นโชกุนน่ะครับ
ในปี1860 รัฐบาลญีปุ่่นเห็นว่า การมีปราสาทจะเป็นการทำให้นึกถึงอำนาจของโชกุนซึ่งถูกล้มล้างไปแล้ว (รึเปล่า ลืม -*-) ทำให้มีรการทำลายปราสาทเกิดขึ้น แต่รับาลตัดสินใจไม่ทำลายปราสาทฮิเมจินี่ลงครับ
อีกรเื่องในปี1945 คือ ระหว่างสงคราม เมืองฮิเมจิได้ถูกทำลาย แต่ปราสาทนี้กลับไปได้รับความเสียหายเลย ซึ่่งถือเป็นเรื่องที่โชคดีมากๆครับ
นี่คือประตูทางเข้าครับ
มีวัยรุ่นมาขี่จักรยานเล่นกันด้วยอะ
ข้างในก้มีสนามเด็กเล่น มีเด็กๆมาวิ่งเล่นกันเยอะแยะเลย
น่ารัก ><
สวยมากเลยคร้าบ ><
ปราสาทส่วนนี้แหละครับ ที่เป็นมรดกโลก
ศาลเจ้าจำลองที่อยู่ที่ชั้นบนสุดของปราสาทครับ
วิวจากชั้นบนสุดของปราสาทครับ
กว่าจะปีนขึ้นมาถึงนี่ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ
ต้องถอดรองเท้าแล้วใส่รองเท้าที่ทางปราสาทเตรียมไว้ ซึ่งพร้อมจะหลุดได้ทุกเมื่อ ไหนจะยังความชันที่เกือบจะเป็น 90 องศาอีก - -*
หอบแฮ่ก กันเลยล่ะครับ
ชมปราสาทเสร็จก็เดินกลับมาเพื่อกลับไปที่ลานจอดรถซึ่งโฮสต์จะมารับที่นั่นครับ เดินไปถึงทางม้าลาย ก็มองเห็นคาซึยะ (โฮสต์โบ) กะ ฮิโรโตะ (โฮศต์ต้น) มายืนรออยู่อีกฟากของฝั่งถนน อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
คาซึยะเท่มากกกกกกกกกกก ผมยาวขึ้นกว่าตอนที่มาไทย ดูดีสุดๆ ให้ความรู้สึกว่าเมหือนคิบอม มากเลย ><
(คิบอมเป็นหนึ่งในสมาชิกจาก Super juniorนะคร้าบ)
พอข้ามไป ก็เดินไปที่รถบัสเพื่อเอาของ ยังไม่ถึงรถบัสคาซึยะก็เรียกแล้วชี้ไปทาง14นาซิกา (- -*) ปรากฎว่าเป้นไทสุเกะครับ โฮสต์ผมเอง โฮกกกกกก ความรู้สึกตอนนั้นคือ กลัวครับ เดินออกมาจากปราสาทนี่ รู้สึกกลัว ไม่อยากเจอหน้าเลย
แต่พอเจอหน้าก็...อืม....ทำไมตอนอยู่ไทยถึงรุสึกว่าดูดีกว่าล่ะ? ตัดผมด้วย
เจอพ่อของไทสุเกะ อืม.....เข้าใจและ ว่าไทสุเกะหน้าเหมือนใคร-*-
ประโยคแรกที่คุยกะไทสุเกะคือ....วันนี้ไปโรงเรียนรึเปล่า
และประโยคที่พ่อถามเป็นคำแรกคือ พูดภาษาญี่ปุ่นได้ขนาดไหน อืม....พูดเกือบไม่ได้อะค่ะ 5555555+
นั่งรถแบบนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกว่าจะถึงบ้าน
อ้อ ระหว่างทางแวะซื้อนํ้า นํ้าเปล่า...ขวดละปามาน130เยน 30กว่าบาท!!! ช็อก!!!!!!!!!
มาถึงบ้าน อืม....บ้านนอกคอกนามากมาย บ้านเป็นทรงญีปุ่นอะครับ เนื้อที่เยอะมาก อาจจะเพราะว่าอยู่นอกเมืองสุดๆ บ้านเลยหลังใหญ่และมีเนื้อที่เยอะ ห้องก้เป็นแบบญีปุ่่นหมดเลย ยกเว้น ห้องนั้าและห้องอาบนํ้าครับ....
ไอ้ชักโครกคอมพิวเตอร์นี่มันอะไรกันเนี่ย -*- ไทสุเกะก็สอนมาแค่ปุ่มเดียว ทั้งๆที่แผงมันมีนับ10 -*- แต่ก็เข้าใจอะนะ เพราะปุ่มส่วนใหญ่จะเป็นปุ่มฉีดนํ้าชำระ แล้วก็เป่าลม 5555+ ไว้จะเอารูปบ้านให้ดูนะครับ *-*
แล้ววันนั้นที่บ้านมีกันแค่ ผม ไทสุเกะ พ่อ แล้วก็ย่าอะน่อ แม่ยังไม่กลับ ส่วนปู่ไปเที่ยว ผมก็ให้ของฝาก แล้วก็ออกมานั่งเล่น อ้อๆ ที่นี่เลี้ยงหมาด้วย ชื่อ ฮานะ น่ารักแล้วก้ฉลาดมากๆ แถมไม่ดุเลยอีกตะหาก เจอผมวันแรกก็เข้ามาอ้อนแล้ว
นั่งแปปนึง แม่ก็กลับมา โฮกกกกกกกกกกก ทำไมคุณแม่ดูสาวอย่างนี้ล่ะคะ =[]=!!
บอกว่าเป็นพี่สาวไทสุเกะยังเชื่อเลย แล้วก็บอกว่าวันนี้จะกินสุกียากี้กัน อืมมม เหมือนในหนังสือเรียนเลย (ใครเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้วใช้หนังสือAkiko to Tomodachi คงรู้ดี - -) กินจนแบบ....อิ่มไม่รู้จะทำไงดีเลยล่ะครับ แล้วก็อาบนํ้า วันนี้ไม่ได้แช่โอฟุโระง่ะ ไม่กล้า -*- แล้วก็นอน เปงฟูตงที่ย่าปุให้ แล้วก็หนุนหมอนที่ไทสุเกะใส่ปลอกให้ครับ อุอุ ห้องเป็นห้องแบบญี่ปุ่น พรุ่งนี้ต้องตื่นตอนตี5ครึ่ง แล้ววันนี้ก็เหนื่อยแบบสุดๆ 3ทุ่มก็หลับแ้ล้วล่ะคร้าบบบบบบ
พบกับวันที่2ในเกียวโต เร็วๆนี้ 5555555+
เพื่อให้นึกหน้าได้ง่ายขึ้น จะลงรูปโฮสต์ไว้นะคร้าบ (แต่แค่บางคนน้า บางคนก้ไม่มีรูป ไม่ค่อยสนิทกัน้เท่าไหร่ด้วยง่า แย่จัง -3- แต่ทุกคนน่ารักมากๆเลยน้า)
เรียงจากซ้าย
อากิเอะ โฮสต์ลูกไม้ ไทสุเกะ โฮสต์ผมเอง
โคตะ โฮสต์ใบตอง และ คาซึยะที่รัก โฮสต์โบ
(เอ่อ...ไม่ค่อยออกนอกหน้า...-*-)
5555+ รูปนี้ภูมิใจนำเสนอ
แถวหน้าสองคนคือ
เรียว โฮสต์อิงค์ และ โยเฮ โฮสต์ส้ม
ส่วนด้านหลัง นอกจาก ไทสุเกะกะคาซึยะแล้ว คนเสื้อลายขวางคือ ฮิโรโตะ โฮสต์ต้นครับ
คาซึยะเท่มากกกกกกกกกกก ผมยาวขึ้นกว่าตอนที่มาไทย ดูดีสุดๆ ให้ความรู้สึกว่าเมหือนคิบอม มากเลย ><
(คิบอมเป็นหนึ่งในสมาชิกจาก Super juniorนะคร้าบ)
พอข้ามไป ก็เดินไปที่รถบัสเพื่อเอาของ ยังไม่ถึงรถบัสคาซึยะก็เรียกแล้วชี้ไปทาง14นาซิกา (- -*) ปรากฎว่าเป้นไทสุเกะครับ โฮสต์ผมเอง โฮกกกกกก ความรู้สึกตอนนั้นคือ กลัวครับ เดินออกมาจากปราสาทนี่ รู้สึกกลัว ไม่อยากเจอหน้าเลย
แต่พอเจอหน้าก็...อืม....ทำไมตอนอยู่ไทยถึงรุสึกว่าดูดีกว่าล่ะ? ตัดผมด้วย
เจอพ่อของไทสุเกะ อืม.....เข้าใจและ ว่าไทสุเกะหน้าเหมือนใคร-*-
ประโยคแรกที่คุยกะไทสุเกะคือ....วันนี้ไปโรงเรียนรึเปล่า
และประโยคที่พ่อถามเป็นคำแรกคือ พูดภาษาญี่ปุ่นได้ขนาดไหน อืม....พูดเกือบไม่ได้อะค่ะ 5555555+
นั่งรถแบบนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกว่าจะถึงบ้าน
อ้อ ระหว่างทางแวะซื้อนํ้า นํ้าเปล่า...ขวดละปามาน130เยน 30กว่าบาท!!! ช็อก!!!!!!!!!
มาถึงบ้าน อืม....บ้านนอกคอกนามากมาย บ้านเป็นทรงญีปุ่นอะครับ เนื้อที่เยอะมาก อาจจะเพราะว่าอยู่นอกเมืองสุดๆ บ้านเลยหลังใหญ่และมีเนื้อที่เยอะ ห้องก้เป็นแบบญีปุ่่นหมดเลย ยกเว้น ห้องนั้าและห้องอาบนํ้าครับ....
ไอ้ชักโครกคอมพิวเตอร์นี่มันอะไรกันเนี่ย -*- ไทสุเกะก็สอนมาแค่ปุ่มเดียว ทั้งๆที่แผงมันมีนับ10 -*- แต่ก็เข้าใจอะนะ เพราะปุ่มส่วนใหญ่จะเป็นปุ่มฉีดนํ้าชำระ แล้วก็เป่าลม 5555+ ไว้จะเอารูปบ้านให้ดูนะครับ *-*
แล้ววันนั้นที่บ้านมีกันแค่ ผม ไทสุเกะ พ่อ แล้วก็ย่าอะน่อ แม่ยังไม่กลับ ส่วนปู่ไปเที่ยว ผมก็ให้ของฝาก แล้วก็ออกมานั่งเล่น อ้อๆ ที่นี่เลี้ยงหมาด้วย ชื่อ ฮานะ น่ารักแล้วก้ฉลาดมากๆ แถมไม่ดุเลยอีกตะหาก เจอผมวันแรกก็เข้ามาอ้อนแล้ว
นั่งแปปนึง แม่ก็กลับมา โฮกกกกกกกกกกก ทำไมคุณแม่ดูสาวอย่างนี้ล่ะคะ =[]=!!
บอกว่าเป็นพี่สาวไทสุเกะยังเชื่อเลย แล้วก็บอกว่าวันนี้จะกินสุกียากี้กัน อืมมม เหมือนในหนังสือเรียนเลย (ใครเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้วใช้หนังสือAkiko to Tomodachi คงรู้ดี - -) กินจนแบบ....อิ่มไม่รู้จะทำไงดีเลยล่ะครับ แล้วก็อาบนํ้า วันนี้ไม่ได้แช่โอฟุโระง่ะ ไม่กล้า -*- แล้วก็นอน เปงฟูตงที่ย่าปุให้ แล้วก็หนุนหมอนที่ไทสุเกะใส่ปลอกให้ครับ อุอุ ห้องเป็นห้องแบบญี่ปุ่น พรุ่งนี้ต้องตื่นตอนตี5ครึ่ง แล้ววันนี้ก็เหนื่อยแบบสุดๆ 3ทุ่มก็หลับแ้ล้วล่ะคร้าบบบบบบ
พบกับวันที่2ในเกียวโต เร็วๆนี้ 5555555+
เพื่อให้นึกหน้าได้ง่ายขึ้น จะลงรูปโฮสต์ไว้นะคร้าบ (แต่แค่บางคนน้า บางคนก้ไม่มีรูป ไม่ค่อยสนิทกัน้เท่าไหร่ด้วยง่า แย่จัง -3- แต่ทุกคนน่ารักมากๆเลยน้า)
เรียงจากซ้าย
อากิเอะ โฮสต์ลูกไม้ ไทสุเกะ โฮสต์ผมเอง
โคตะ โฮสต์ใบตอง และ คาซึยะที่รัก โฮสต์โบ
(เอ่อ...ไม่ค่อยออกนอกหน้า...-*-)
5555+ รูปนี้ภูมิใจนำเสนอ
แถวหน้าสองคนคือ
เรียว โฮสต์อิงค์ และ โยเฮ โฮสต์ส้ม
ส่วนด้านหลัง นอกจาก ไทสุเกะกะคาซึยะแล้ว คนเสื้อลายขวางคือ ฮิโรโตะ โฮสต์ต้นครับ
ไปก่อนแระครับ บะบายๆ
